سوگنامه

زمانی که دچار تالم می شویم بد نیست که به رنج دیدگان پیشین بنگریم چونکه این سرای،سرای ابدی هیچ وچودی نیست جز او، و کوچ باید کرد و فرشته مرگ را با جان و دل باید پذیرفت و مرگ را جزئی از زندگی دانست.

 در این خصوص خاصه اگر به متون ادبی خود بنگریم سوگنامه های فراوانی و درد نگاشنه های بسیار حزن انگیز خواهیم دید ، در این بین اگراز نگاه پیر فردوس حکیم عارف و دانای یکتا، فردوسی بزرگ ببینیم بسیار درس آموز و رهنمون گراست .چنانکه یافته اید این فرزانه بلند نظر از بدترین رنج هم به ما درس و عبرت گیری می آموزاند تو گویی که همگی حیات خود را برای معلمی و سنگ صبوری عالم خلقت نهاده است و بار رنج را ازدل و جان می کاهاند و ما را به فکر فرو می برد و برای بهسازی حال نزار و رنجور سوگ دیده ،دیده را باز و قلب را آگاه می کند و درود خداوند بر اوباد .

اگر مرگ دادست بيداد چيست

                                                                         زداد اينهمه بانگ و فرياد چيست

ازين راز جان تو آگاه نيست

                                                                           بدين پرده اندر تو را راه نيست

در مرگ چون آتش هولناك

                                                                           ندارد ز برنا و فرتوت باك

درين جاي رفتن نه جاي درنگ

                                                                           بر اسب فناگر كشد مرگ تنگ

چنان دان كه دادست و بيداد نيست

                                                                          چو داد آمدش جاي فرياد نيست

ايا دانشي مرد بسيار هوش

                                                                           همه جامه آزمندي مپوش

كه تخت و كله چون تو بسيار ديد

                                                                             چنين داستان چند خواهي شنيد

اميدي بجائي كه بشتافتي

                                                                                سر آمد كزو آرزو يافتي

چه جوئي ازين تيره خاك نژند

                                                                                كه هم باز گرداندت مستمند

كه گر چرخ گردون كشد زين تو

                                                                                سرانجام خاكست بالين تو